a u t o b i o l o g i e
Autobioloog zijn in de zin van het bestuderen van het
eigen fysieke zelf. Dit heb ik vrij letterlijk genomen in
‘de encyclopedie van mijn lichaam’, een boekenserie
waar ik sinds 2000 aan werk (zie boeken). Het steeds
opnieuw in kaart brengen van mijn lichaam en
registreren van mijn bestaan.
Maar autobiologie gaat ook over het gebiologeerd zijn, een enorme fascinatie voor iets hebben. En in dit geval voor die processen in je lijf, die automatisch gebeuren. Los van kunnen of willen. Een stukje natuur zijn.
Zo verwijzen de bronzen beelden over deze lichaams-
processen vaak ook naar de wereld er buiten door het
plantenmateriaal waarmee ze zijn opgebouwd.
Door analoge processen te laten zien wordt juist benadrukt dat ook wij een onderdeel zijn van de natuur
en
volgens dezelfde wetten groeien en functioneren.
Ook de keramische vormen zijn vaak meerduidig,
menselijk en plantaardig, landschap en detail tegelijk.
Autobiologie is voor mij ook een statement tegen het
hedendaagse heilig geloof in de maakbaarheid van
alles, inclusief het eigen lichaam. Het ideale beeld
waaraan men moet voldoen.
Autobiologie is je niet laten verleiden door de groep.
Overgave aan zijn is geen passieve houding, maar
vraagt juist om een duidelijke keuze, waarbij je je
eigenheid bewaakt. De rijkdom van het onvolmaakte.
Het steeds in verwante, maar unieke vorm verschijnen
van leven.
teja, april 2008