Dyscalculie
Hoe Trix, het slimste meisje van de klas, naast die slome werd gezet. Ze trommelde op mijn rechterknie om het ritme van de tafels erin te krijgen. Het is niet gelukt. En nog steeds zeggen cijfers me niks. Eenvoudige optelsommen, als ik ze drie keer maak, zelfs met behulp van een rekenmachine, krijg ik drie keer een ander antwoord. Als mensen me in mijn atelier soms vragen hoe duur iets kost, kan ik zomaar een nulletje ernaast zitten. Winkeliers vertrouw ik nooit en geld blijft voor altijd lastig.
Ook het omtoveren van gedachtes in woorden op papier duurde bij mij erg lang, maar letters kun je nog vervormen, tot bloemetjes die samen grote perken vormen, een tuin vol avonturen. De eerste dictees werden prachtige tekeningen, maar hoger dan een 3 kreeg ik er niet voor terwijl ik met tekenles altijd boven de 8 zat. Ach, het was maar een kwestie van een 3 toevoegen, spiegelen en eraan vasthaken toch? Niet iedereen dacht er zo over. Mijn moeder redde me uit de rij van dommeriken, omdat ze me nog zo’n naïef kind vond en bang was dat ik op de ordinaire huishoudschool tussen alle wereldwijze meiden ten onder zou gaan. Ze streed ervoor dat ik de ULO mocht proberen. De eindeloze geelzucht bracht me dagelijks onze klasse-juf aan huis, lerares Engels en biologie. Dankzij haar geduld en aandacht bloeide ik op tot een enthousiast plantenpeuteraar en vertaalster van alle nummers uit de muziekexpres, een keerpunt in mijn leven.
Hoe woorden emoties kunnen bespelen. Met cijfers helaas, is het nooit wat geworden.
50WAYS, een project van Kunst Berg en Dal
Oktober 2025
Ik moet een cijfer kiezen en krijg een verassingsdoos opgestuurd. Zonder een enkele bijgedachte kies ik 19. Als die al vergeven is, wordt het natuurlijk 91.
Een lange platte zwarte kartonnen uitschuifdoos. Zou er een muziekinstrument in zitten? Een hele lange mondharmonica, een opvouwbare triangel? Iets dat, als je het er eenmaal uithaalt, je niet meer kunt indenken dat het er ooit ingepast heeft. Muziek groeit sowieso heel ver tot in de verste uithoeken van je hoofd.
Maar nee, het is een wiskundemaschine. Met een schuifje kan je de dinges uitrekenen.
Gezien mijn voorgeschiedenis (ik heb nooit wiskunde, scheikunde of natuurkunde gehad) begrijp je misschien dat ik deze toverstaf-liniaal in eerste instantie naast me neerlegde. De doos echter, intrigeert. Een doos van Pandora, het scheepje in de fles, pop-up plaatjes in het prentenboek. Ik zou een strook papier in kleine trappetjes kunnen vouwen tot een hele lange leporello, een eindeloze route, een wandeling. Of een kluwen draadjes die, als je de doos openschuift, uitrekt tot een tekening van mijn warrige gedachten.
Ik besluit te gaan ordenen, de dingen te becijferen. Tellen is immers ook een vorm van beschrijven. Als ik nu niet de doos laat zien maar alleen getallen noem, kunnen mensen zich dan een voorstelling maken van het voorwerp? Dit zijn de afmetingen. Zoveel satéprikkers passen er in de doos en zoveel in de deksel. Het verschil, niet alleen in aantallen, maar ook in gewicht. En hoe zit dat met van die dunne bloemistenijzerdraadjes? Ik moet dan misschien wel verklappen hoeveel cm de draden uitsteken. En als ik die test nu ook eens doe met kleurpotloden? Een cijferpuzzel bedenken is een enorme uitdaging voor mij. Het zou natuurlijk het mooiste zijn als ik ook de wiskundestaf erbij gebruik, dat geeft inhoudelijk een meerwaarde en ik verdiep me in de tangens, cosinus en sinus.
Januari 2026
Ik kom er maar niet uit en wil het gelijk van de liniaal doorbreken. Toch schroom ik om zijn integriteit aan te tasten. Meestal maak ik uit afval, niet langer bruikbare spullen. Maar bij deze liniaal is zijn identiteit en overtuigingskracht nog volledig intact, hoewel de computer zijn functie allang overgenomen heeft. Ik besluit haar tot sieraad om te vormen en de logica van het schuifje als slotje te gebruiken. Zou deze omscholing hem nieuw bestaansrecht kunnen geven? Ik griezel om er de zaag in te zetten en het is ook maar de vraag of het dan wel een interessant sieraad wordt.
Misschien moet ik het voorwerp zelf negeren en me alleen laten leiden door dat, wat het bij mij oproept. En dan ben ik er snel uit. Kwetsbare hersenspinsels van wollen draden in porselein gedoopt, drapeer ik over een eerdere door mij gemaakte hersenpan. Eenmaal gestookt verschijnen er zwarte gaten, waar cijfers zomaar doorheen vallen.
